Στην πολιτική, όποιος πολιτικός υποβαθμίσει τα πάθη κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με απρόβλεπτες καταστάσεις.

Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα. Στην Ελλάδα της χρεοκοπίας, για παράδειγμα, τα συναισθήματα ξεχείλισαν και χύθηκαν στο δημόσιο χώρο, καθώς η κρίση έπιασε στον «ύπνο» τους Έλληνες, οι περισσότεροι από τους οποίους άργησαν να καταλάβουν ότι δεν μπορούσαν να ζουν όπως τον παλιό καλό καιρό.

Το γεγονός αυτό έφερε θυμό και αγανάκτηση για το σπάταλο και διεφθαρμένο παρελθόν. Δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί ένοιωσαν απογοητευμένοι και θυμωμένοι, ιδιαίτερα από τα κόμματα εξουσίας.

Δεν χρεοκόπησε μόνο η χώρα, συμπαρέσυρε μαζί της και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και αυτή η ισοπεδωτική λειτουργία γκρέμισε στη συνείδηση του κόσμου τα πάντα, ακόμη και τους έντιμους και ικανούς πολιτικούς.

Αναδείχθηκαν έτσι δυνάμεις, που όχι μόνο επιδίωξαν να εκφράσουν το θυμό, αλλά προσπάθησαν παράλληλα να τον ενισχύσουν.

Η χώρα γέμισε από θεωρίες συνομωσίας με «αντιαποικιακές» ρητορικές και από πολιτικούς που είτε «καβάλησαν» το δικαιολογημένο θυμό για να προχωρήσουν, είτε κρυφά, από τη γωνία, «πυροβολούσαν» τους άλλους που είχαν ασκήσει εξουσία για να μπουν αυτοί στη θέση τους.

Αναμφίβολα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας που αναδείχθηκε πρωταθλητής σε αυτό το άθλημα. Υπήρξαν όμως και άλλοι.

Ένας μεγάλος αριθμός πολιτικάντηδων, κατάφερε να χειριστεί και να εκμεταλλευτεί τα συναισθήματα των πολιτών σε συνθήκες κρίσης και να αναδειχθεί.

Η ικανότητα όμως προσαρμογής στα δεδομένα της πολιτικής αγοράς, δε σημαίνει κατ’ ανάγκη κυβερνητική αποτελεσματικότητα, ούτε υψηλό επίπεδο πολιτικού προσωπικού.

Οι συνεδριάσεις της Ολομέλειας και των Επιτροπών της Βουλής αποτελούν τρανή απόδειξη, αυτού που αναφέρουμε παραπάνω.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα πρέπει να τις εντάξει σε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο για το πόσο χαμηλά έχει πέσει η χώρα.

Αυτή η Ελλάδα, που έβγαλε μεγάλους πολιτικούς, που μπορεί να μην ήταν «παραμορφωμένοι» με πτυχία και διδακτορικά όσο κάποιοι σημερινοί, ήταν όμως καταρτισμένοι.

Γνώριζαν το αντικείμενο για το οποίο καλούνταν να μιλήσουν, να αναλύσουν, να κάνουν πιο εκλαϊκευμένο για να το καταλάβει ο κόσμος.

Δεν αναφερόμαστε μόνο στους «διάσημους» πολιτικούς αλλά   και σε πολλούς άγνωστους βουλευτές, οι οποίοι κοσμούσαν, όμως, τη Βουλή!

Και σήμερα, τι θλίψη! Δεν μιλάμε για αυτούς του ακροδεξιού τόξου, που αγράμματοι και φθονεροί, δεν μπορούν να αρθρώσουν ούτε μια ολοκληρωμένη πρόταση. Αυτή είναι η μια πλευρά της κατάντιας μας.

Μιλάμε για τα κόμματα του λεγόμενου συνταγματικού τόξου, που βάζουν μπροστά «μικροπολιτευτάκους», ανεπαρκείς και κουτοπόνηρους…

Μια τραγωδία για την οποία δεν μιλούν πολλοί, αλλά η οποία είναι κομμάτι της νεοελληνικής κατρακύλας.

Μιας χώρας που δείχνει ότι δεν μπορεί να σωθεί.

Μιας Ελλάδας που δεν είναι ικανή να παράγει ούτε τον κανονικό πολιτικό πολιτισμό!

Εν πάσει περιπτώσει, στη Βουλή σήμερα υπάρχουν πολλά πολιτικά παρτάλια, άσχετα και μικρόνοα, και γι’ αυτό επικίνδυνα.

Άνθρωποι που προσβάλλουν τη Δημοκρατία μας και μια ολόκληρη χώρα που έβγαλε σοβαρούς πολιτικούς, οι οποίοι ακόμη και στις εντάσεις, τις αντιπαλότητες και τις κρίσιμες περιόδους, έβγαζαν έναν πολιτισμό και μια ποιότητα, που πόρρω απέχει από τους Γιόγιακες της σημερινής Βουλής!

Αλλά τι να λέμε; Μήπως, εμείς, θολωμένοι από την κρίση, δεν τους εκλέξαμε; Μήπως δεν είναι σάρξ εκ της σαρκός μας;

 

 

65

.