Για υποτακτικό των δανειστών  κατηγόρησε η Φώφη Γεννηματά τον Κυριάκο Μητσοτάκη μετά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Γερμανία, και εισέπραξε, για πρώτη φορά, την οργισμένη απάντηση από το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Η στρατηγική της Δημοκρατικής Συμπαράταξης έχει δύο  ίσα σκέλη, είναι η πολιτική των ίσων αποστάσεων:

Πρώτον να συντριβεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και, δεύτερον, να μη δώσει την εντύπωση το ΠΑΣΟΚ ότι ρυμουλκείται από τη ΝΔ.

Αυτός ο διπλός στόχος μπορεί να υπηρετηθεί μόνο αν το ΠΑΣΟΚ ξαναγίνει ελκυστικό για ένα ικανό  τμήμα των ψηφοφόρων που το εγκατέλειψαν για να πάνε στο ΣΥΡΙΖΑ.

 Από την πασοκική σκοπιά, αυτοί οι ψηφοφόροι δεν είναι – δεν έγιναν ποτέ- Συριζαίοι. Είναι, όπως λέγεται, «πρώην δικοί μας».

Τα καλά νέα, προς το παρόν, είναι ότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν  πως με αυτή τη στρατηγική,  η Κεντροαριστερά  έχει μια μικρή ανάκαμψη.

 Τα κακά νέα είναι  πως εκεί ελλοχεύει ο αιώνιος κίνδυνος για το συγκεκριμένο πολιτικό χώρο: να πάει τόσο καλά που στο τέλος να τα θαλασσώσει…

Είναι  πολλοί οι «καπεταναίοι», πολλά τα «εθνικά κεφάλαια» και οι «σωτήρες», πολλές οι φιλοδοξίες και η τεράστια ιδεολογική αμηχανία, που στο τέλος –δεν μπορεί- όλοι τους θα γίνουν «από πολλά χωριά χωριάτες»!

Το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, η ΔΗΜΑΡ, το ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου, η Κίνηση των 3 (Ραγκούσης-Διαμαντοπούλου- Φλωρίδης), ο Κύκλος Ιδεών του Ευάγγελου Βενιζέλου, η Δημοκρατική Ευθύνη του Αλέκου Παπαδόπουλου, και ποιος ξέρει τι άλλο ετοιμάζεται, ερίζουν μεταξύ τους για το ποιος είναι ο πλέον κατάλληλος για να σώσει την Ελλάδα από την κατάσταση στην οποία οι ίδιοι την οδήγησαν!

Ο χώρος δείχνει να  παράγει για ακόμη μια φορά  παλιές παθογένειες.

Κατ’ αρχάς, υπάρχουν ακόμη κάποιοι γραφικοί, όπως οι οπαδοί του Γιώργου Παπανδρέου,  που πιστεύουν ότι στις επόμενες εκλογές θα αναβιώσουν τα παλιά διλήμματα μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, τη στιγμή που τα διλήμματα αυτού του τύπου τα ισοπέδωσε  το ίδιο το ΠΑΣΟΚ της περιόδου 2012-14 συνεργαζόμενο με τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά αλλά και στη συνέχεια, ο ΣΥΡΙΖΑ, συνεργαζόμενος με την ακραία Δεξιά των ΑΝΕΛ.

Δεν κατανοούν ότι «η πρώτη φορά Αριστερά» τα άλλαξε όλα και έφτιαξε για τις επόμενες εκλογές   τη νέα διαχωριστική γραμμή μεταξύ της σοβαρότητας, που μπορεί να σώσει τη χώρα, και του λαϊκισμού, που με βεβαιότητα θα μας οδηγήσει στα βράχια της δραχμής.

Έτσι όπως πολιτεύεται η κυβέρνηση των Συριζανέλ, φτιάχνει το νέο διακύβευμα για τα επόμενα χρόνια. Το ερώτημα δεν θα είναι  πόσο κράτος και  πόση αγορά, αλλά ευρωπαϊκή ή τριτοκοσμική Ελλάδα.

Μετά, υπάρχουν εκείνοι, όπως το «κομματίδιο» του Αλέκου Παπαδόπουλου,  που πιστεύουν ότι τα πλήθη θα συγκινηθούν από τον άκρατο μεταρρυθμισμό, κάτι που διαψεύσθηκε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, είτε αυτός ξεπρόβαλε από τα δεξιά (βλέπε  Δράση) είτε από το Κέντρο (βλέπε Ποτάμι).

Οι μεταρρυθμίσεις, από μόνες τους, δεν συγκινούν τους ψηφοφόρους εάν δεν ενταχθούν σε ένα συνολικό  αφήγημα, και αυτό δεν φαίνεται  να υπάρχει γιατί οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ μεταρρυθμιστές δεν έχουν -λόγω του παρελθόντος τους-  τέτοιες πολυτέλειες.

Ακόμη και αν ενωθούν με το Ποτάμι, που έχει ενδιαφέρουσες μεταρρυθμιστικές ιδέες, φως δεν πρόκειται να δουν γιατί το Ποτάμι δεν διαθέτει την αναγκαία κεντρική ιδέα και  γι αυτό καταρρέει.

Το μόνο βέβαιο, πάντως, είναι ότι το σήριαλ της Κεντροαριστεράς έχει  πολλά ακόμη ενδιαφέροντα επεισόδια…