Το άσχημο παιχνίδι που παίζουν τους τελευταίους μήνες κάποιοι τοπικοί παράγοντες  πίσω από τις πλάτες του Μητροπολίτη Παραμυθίας, Φιλιατών Γηρομερίου  και Πάργας  κ. Τίτου, αποδεικνύει την αμετροέπεια  και την «τυχοδιωκτική» τους συμπεριφορά.

Συνεχείς κακόβουλες  αναφορές  για   ανεπάρκεια  να επιτελέσει τα ποιμαντικά και λατρευτικά του καθήκοντα, φήμες για  υποτιθέμενη κακή κατάσταση της υγείας του, επισκέψεις των τοπικών βουλευτών στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών   (…πιστεύουν ότι αν έχουν «δικό» τους Επίσκοπο θα βγαίνουν πάντα βουλευτές), μέχρι και προβοκατόρικα  δημοσιεύματα ότι έχει υποβάλλει την  παραίτησή του  και τις επόμενες εβδομάδες  θα συγκληθεί η  Ιεραρχία  για να  εκλέξει τον αντικαταστάτη του.

Μέσα σ’ αυτό το νοσηρό κλίμα, σαν το κερασάκι στην τούρτα ήλθε, και το φτηνό και απαράδεκτο «λιβανιστήρι», που διακινήθηκε σε επιλεγμένα τοπικά μέσα ενημέρωσης και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για την «μεγάλη και αποδεκτή εκκλησιαστική προσφορά» προσώπου που κάποιοι προωθούν ως διάδοχο στον επισκοπικό θρόνο του Τίτου!

Χωρίς αμφιβολία, ο Σεβασμιώτατος κ. Τίτος υπήρξε ένας ιεροπρεπής και κόσμιος Ιεράρχης που διακονεί πάνω από 40 τώρα χρόνια την ακριτική μας Μητρόπολη.

Σε όλο αυτό το διάστημα  αγαπήθηκε από το λαό της περιοχής  μας γιατί  είναι ευγενής, ήρεμος, καταδεκτικός και προσεκτικός στη ζωή και τα έργα του.

Ταυτόχρονα,  κέρδισε την έξωθεν καλή μαρτυρία με την ασκανδάλιστη και ακηλίδωτη εκκλησιαστική του παρουσία.

Υστερεί, ίσως, στη  διοίκηση της τοπικής Εκκλησίας λόγω της πραότητας του χαρακτήρα του, το συνολικό  του όμως αποτύπωμα είναι θετικό και σε κάθε  περίπτωση δεν  αρμόζει η  συγκεκριμένη συμπεριφορά απέναντί του.

Στο κάτω- κάτω δεν υπάρχουν  σοβαρά  προβλήματα υγείας, πέρα από τη φυσιολογική κόπωση  της ηλικίας και ούτε κρίνεται ένας Ιεράρχης από τα χιλιόμετρα που διανύει στις  λιτανείες  των  θρησκευτικών εορτών, όπως δεν κρίνεται ένας βουλευτής από τον αριθμό των κηδειών που πηγαίνει…

Σήμερα, δυστυχώς, και σε αντίθεση με την Αποστολική παράδοση, όταν για οποιοδήποτε λόγο κενώνεται μία Μητρόπολη,  οι Επίσκοποι που εκλέγονται από το σώμα της Ιεραρχίας συνήθως προκύπτουν με βάση  τη  γραμμή του Πρώτου, ο οποίος  δίνει το λεγόμενο «χρίσμα».

Για αυτό και μήνες προ της εκλογής υπάρχουν ζυμώσεις και ατέρμονες συζητήσεις και ο εκκλησιαστικός κόσμος προετοιμάζεται για τα πρόσωπα που έχουν πιθανότητες.

Είναι  βέβαιο, ότι μια τέτοια διαδικασία   βρίσκεται σε εξέλιξη  για την Μητρόπολη Παραμυθιάς…

Όμως, ο εκάστοτε Πρώτος, ο Αρχιεπίσκοπος δηλαδή της Εκκλησίας της Ελλάδος, όσο και οι εκλέκτορες- μέλη της Ιεραρχίας, θα πρέπει να λειτουργούν με κριτήρια εντελώς διαφορετικά από τα τοπικά μικροσυμφέροντα, τις επιδιώξεις και τις τοπικές συμμαχίες, που πίσω τους κρύβονται συνήθως πολιτικές σκοπιμότητες.

Όταν ο Θεός θελήσει και έλθει κάποτε  η ώρα, η  Θεσπρωτία  χρειάζεται έναν  άξιο διάδοχο, με ήθος,  βαθιά μόρφωση, διοικητικές ικανότητες, εξωστρέφεια και σύγχρονη αντίληψη.

Σ’ αυτή τη   δύσκολη εποχή, που διάφοροι προσπαθούν να θέσουν την Εκκλησία στο περιθώριο, χρειαζόμαστε πρόσωπα που θα βοηθήσουν ώστε η Εκκλησία  να  κρατήσει τη δύναμή της μέσα στον δοκιμαζόμενο  λαό.

Να τον κρατήσει όρθιο για να περάσει απέναντι, όπως έκανε πάντοτε και όπως θα κάνει πάντα.

Όταν θα έλθει λοιπόν  αυτή η ώρα,  η Θεσπρωτία χρειάζεται μια εκκλησιαστική προσωπικότητα που θα ακτινοβολεί  και εκτός Θεσπρωτίας, και όχι τον εκλεκτό κάποιων ντόπιων …«φαιδρών» προσώπων.